Lintberg in gesprek met... Ronald de la Fuente Saez

Wat doe je als je na 30 jaar in het buitenland terugkeert naar Nederland, zonder netwerk, maar met de ambitie om een C-level positie te bemachtigen? Ronald de la Fuente Saez stond precies voor deze uitdaging. Ronald deelt hoe hij de sprong waagde naar een nieuwe toekomst in Nederland en zijn weg vond in een veranderende arbeidsmarkt. Zijn verhaal is er één van doorzettingsvermogen, veerkracht en het vinden van kansen op onverwachte plekken.

Hij begon zijn carrière bij Heineken, waar hij in drie verschillende landen werkte en waardevolle internationale ervaring opdeed. Vanaf 2008 richtte hij zich op ondernemerschap, waarbij hij zowel zijn eigen bedrijven heeft opgericht en geleid als senior commerciële managementfuncties vervulde binnen de sectoren MediaTech, HealthTech en HRtech. Daarnaast was hij commercieel-strategisch adviseur voor Amerikaanse techscale-ups, die via Regulation A-funding kapitaal wilden ophalen. Voordat hij naar Nederland verhuisde, lag zijn geografische expertise voornamelijk in Noord-, Midden- en Zuid-Amerika en Azië-Pacific.

Tegenwoordig is hij Chief Commercial Officer a.i. bij Refreshworks.ai, een snel groeiend adviesbureau gespecialiseerd in full service AI-business transformaties. Met als missie om werkend Nederland te positioneren als koploper in de AI-revolutie, helpt Ronald bedrijven om deze technologische vooruitgang te omarmen en succesvol in te zetten. Een inspirerend verhaal over culturele verschillen, sollicitatie avonturen en het herontdekken van je roots

Na bijna 30 jaar in het buitenland besloten jij en je vrouw vanuit Curaçao terug te keren naar Nederland. Hoe kwam dat besluit tot stand?

Ik vroeg mijn vrouw op een bepaald moment wat zij ervan zou vinden om in Nederland te gaan wonen. Onze oudste was net begonnen met haar studie in Leiden. Hoewel mijn vrouw en ik een geweldige jeugd in het buitenland hebben gehad, wensten we onze kinderen (en onszelf) niet een situatie toe waarin we elkaar maar één keer per jaar zouden zien. Zeker in deze fase waarin er zoveel verandert in het leven van onze kinderen. Dus… het werd Nederland!

Dat klinkt als een grote stap. Hoe hebben jullie dat aangepakt?

Er was wel één dingetje: onze zoon zat nog in zijn laatste jaar middelbare school op Curaçao en had het veel te goed naar zijn zin om nu al te vertrekken. We besloten daarom de familie tijdelijk op te splitsen, zodat hij rustig zijn middelbare school kon afronden, terwijl ik alvast naar Nederland ging om alles op de rit te zetten. Dat betekende dat ik waarschijnlijk een jaar alleen in Nederland zou wonen. Best heftig, maar het gaf me ook de ruimte om me volledig op mijn nieuwe, toekomstige rol te focussen.

Hoe verliep de zoektocht naar een nieuwe baan in Nederland?

Op de eilanden kent iedereen elkaar en zijn de lijntjes kort; ik had eigenlijk geen idee hoe dat in Nederland werkte. Ik deed mijn middelbare school in Hong Kong en vertrok een week na mijn afstuderen van Hotelschool Den Haag. Ik had dus geen werkervaring in Nederland en ook echt geen netwerk. Mijn vrouw is, toen zij negen maanden oud was, naar Sint Maarten verhuisd en heeft alleen in Nederland gestudeerd, dus ook een gelimiteerd Nederlands netwerk.

Ik zocht een C-level rol in tech scale-ups, als CEO of CCO. Na een geweldige tijd bij Heineken begon ik in 2008 voor mezelf en ben sindsdien actief geweest in tech (Media, Health en HR), consultancy en alcoholische dranken, altijd in senior managementfuncties. Ik maakte een lijst van alle corporate recruiters die ik online kon vinden, schreef ze aan en probeerde te bellen. Veel recruiters en headhunters lieten weten op dat moment geen ruimte in de agenda te hebben om met nieuwe kandidaten te spreken. "Als we iets passends vinden, laten we het je weten," kreeg ik te horen. Dat werkte dus niet. Ik besloot toen te solliciteren op relevante vacatures. Vanuit Curaçao stuurde ik veel gepersonaliseerde sollicitaties, vaak kreeg ik afwijzingen in het Engels terug op Nederlandse mails.

Wat was het keerpunt?

Recruiter-vrienden vertelden me dat mijn naam, mijn tropische profielfoto en het gebrek aan Nederlandse werkervaring de indruk wekten dat ik een buitenlandse gelukzoeker was. Ik paste mijn cv aan: een Nederlandse vlag erop en duidelijk aangeven dat ik Nederlander ben, in Nederland geboren ben en vloeiend Nederlands spreek. Dat werkte wat beter.

"Ik paste mijn cv aan: een Nederlandse vlag erop en duidelijk aangeven dat ik Nederlander ben, in Nederland geboren ben en vloeiend Nederlands spreek. Dat werkte wat beter."

Hoe kwam Lintberg in beeld?

Mijn beste en oudste vriend Rick Polman gaf me de gouden tip: “Ik weet niet precies hoe Lintberg werkt, maar ik hoor er goede dingen over,” zei hij. Ik schreef me in, werd Premium member en begon te reageren op vacatures. Al snel vond ik een mooie positie als Managing Director bij een digitaal/AI-gedreven corporate wellbeing-bedrijf en besloot te solliciteren.

En toen?

Mijn telefoon ging over terwijl ik op Curaçao was, op het scherm zag ik een Nederlands nummer. Nieuwsgierig nam ik op. Aan de andere kant van de lijn was Thomas Verbeeck van Lintberg die voor deze vacature de research verzorgde. Het voelde als een kans. Het gesprek begon luchtig en gezellig. Thomas stelde wat vragen over Curaçao, maakte een opmerking over het weer en moest lachen toen hij de tropische vogels op de achtergrond hoorde fluiten. Er was meteen een goede klik.

Na de introductie schakelde hij over op de reden van zijn belletje: “Ik bel alle sollicitanten op, omdat ik het waardeer dat ze de moeite nemen om te solliciteren. Ik wilde jou ook even bellen om kennis te maken en... je te vertellen dat je niet in aanmerking komt voor deze job.” Zijn oprechtheid bracht een glimlach op mijn gezicht. “Grappig,” antwoordde ik, “ik dacht juist van wel, anders had ik niet gesolliciteerd. Mag ik vragen waarom jullie dat denken?”

Thomas bladerde hoorbaar door zijn papieren. “Even kijken,” zei hij, “Ah, hier staan de punten die de researchafdeling heeft aangegeven waarom het geen ideale match lijkt.” “Perfect,” stelde ik voor, “laten we er even doorheen lopen.” 

En dat deden we, punt voor punt namen we alles door. Thomas luisterde aandachtig, stelde goede vragen en ik legde uit waarom ik vond dat ik wél geschikt was voor de rol. Tegen het einde van het gesprek zei hij: “Weet je… ik zet je toch op de lijst als ‘wildcard’."

Wat gebeurde er daarna?

Nadat ik op de lijst werd opgenomen, ben ik in de weken daarna intensief bezig geweest met gesprekken, assessments en case studies. Uiteindelijk bleek ik de beste kandidaat voor de positie en kozen de investeerders ervoor om mij de baan als Managing Director aan te bieden. Als eerste medewerker kreeg ik de taak om een volledig sales-, marketing- en client success-team op te zetten. Een ontzettend mooie, maar ook zware uitdaging, zeker in de competitieve arbeidsmarkt in Nederland.

Welke lessen heb je geleerd tijdens je reis naar deze MD-positie?

Als ik niet had volgehouden met solliciteren, bellen, iedereen spreken en ontmoeten die tijd voor me maakte, connecties leggen op LinkedIn, berichten sturen en actief reageren op artikelen en posts, zou het proces waarschijnlijk nog langer en uitdagender zijn geweest. Solliciteren is intensief, zeker wanneer directe resultaten uitblijven. Het kan je zelfvertrouwen aantasten en twijfels oproepen over je capaciteiten en toekomst. De grootste uitdaging is om die onzekerheid los te laten en toch door te gaan.

"Als ik niet had volgehouden met solliciteren ... zou het proces waarschijnlijk nog langer en uitdagender zijn geweest."

Tijdens mijn zoektocht ontdekte ik dat mijn ervaring als ‘founder’ een belangrijke troef was. Het zorgde voor een sterke klik met investeerders en fondsen. Ik herkende vooral kansen in hun investeringen, met name bij bedrijven die de overgang maken van start-up naar scale-up. De groeipijnen en de bijbehorende cultuurveranderingen spraken me enorm aan. Juist daaruit kwamen uiteindelijk de meeste kansen voort.

Hoe zorgde je ervoor dat je gemotiveerd bleef tijdens je zoektocht?

Sinds mijn tijd als ondernemer focus ik me sterk op mijn gezondheid. Ik probeer regelmatig te sporten, te mediteren en gezond te eten, om zowel fysiek als mentaal fit te blijven. Tijdens deze zoektocht, met de extra tijd die ik had, heb ik nog meer aandacht besteed aan sporten en mediteren. Dit hielp me om mijn balans te behouden en gefocust te blijven.

Welke waardevolle lessen heb je geleerd tijdens het opbouwen van een netwerk in Nederland?

In Nederland is iedereen altijd druk. Een lege agenda lijkt haast onbestaand, bijna raar. Meetings zijn meestal kort en to the point, maar toch heb ik bewust geïnvesteerd in persoonlijke face-to-face afspraken omdat die voor mij het meest effectief bleken. Zulke ontmoetingen leidden vrijwel altijd tot een introductie of doorverwijzing. Het kostte extra tijd en inspanning, maar die investering betaalde zich uiteindelijk ruimschoots terug.

Wat zou je achteraf gezien anders hebben aangepakt?

Ik zou meer persoonlijke gesprekken hebben ingepland en minder hebben gesolliciteerd zonder eerst contact te leggen. Solliciteren via platforms als LinkedIn of Indeed leverde weinig op. Vooral mijn netwerk en de contacten bij investeerders openden nieuwe deuren naar waardevolle introducties en gesprekken. Uiteindelijk vond ik via Lintberg de baan die mijn carrière een nieuwe impuls gaf.

En hoe vind je het om weer in Nederland te wonen?

Geweldig, ik geniet van het werken in deze dynamische markt. Ik leer hier iedere dag en kan mezelf zowel persoonlijk als professioneel blijven ontwikkelen. Nederland biedt ons als familie veel stabiliteit en nieuwe kansen. We merken wel culturele verschillen. Mensen hier klagen meer, terwijl ze het over het algemeen goed hebben. Caribische en latino-mensen zijn vaak heel warm, zowel professioneel als persoonlijk. Collega’s worden vaak als familie beschouwd, bij verjaardagen krijg je een dikke omhelzing en nieuwe medewerkers kwamen de dag voor hun eerste werkdag bij mij thuis barbecueën. In Nederland zijn de relaties vaak functioneler, veel mensen houden werk en privé gescheiden. 

En op de eilanden werkt bijna iedereen fulltime. Toen ik mijn eerste team in Nederland opbouwde, viel het me op dat veel mensen (maar) 32 uur werkten en de voorkeur gaven om minimaal twee dagen remote te werken. Ze vroegen ook wat wij als werkgever zouden doen om hen gezond, fit en gemotiveerd te houden. Het is duidelijk dat de kwaliteit van leven hier belangrijk(er) is. In Nederland leven mensen niet om te werken, terwijl op de eilanden veel mensen niet alleen fulltime werken, maar ook een tweede baan hebben om financieel rond te komen. Twee compleet verschillende werelden.

"Op de eilanden werkt bijna iedereen fulltime. Toen ik mijn eerste team in Nederland opbouwde, werkten veel mensen (maar) 32 uur en minimaal twee dagen remote."

Tot slot, wat wil je anderen meegeven?

Geef nooit op. Wees trots op wat je hebt bereikt, waardeer wat je hebt en vergeet niet te genieten van je familie. Zorg dat je mentaal en fysiek gezond blijft. En wees 'open-minded' en sta klaar om anderen te helpen. Uiteindelijk hebben we elkaar nodig in deze onvoorspelbare wereld, en wie weet ben jij binnenkort degene die zelf hulp nodig heeft.

Prettige Kerstdagen, of zoals we op Curaçao zeggen: Bon Pasku!

---